Beter op weg, ook mét angst
Er is altijd één moment waarop je besluit: hier moet ik wat mee. Mij overviel het op een avond, thuisgekomen na weer een rit vol toeren om via allerlei binnenwegen en sluiproutes een bestemming te bereiken waar ik geregeld naar toe ga. Ik was er gewoon uitgeput van en wist: mijn wereldje wordt steeds kleiner. Eerst snelwegen mijden. Dan autowegen met de groene streep. Bruggen. Viaducten. Tot ik op ’t laatst al ‘wiebelig’ werd op gewone routes naar de stad of supermarkt. Ik was er klaar mee - en vóór.
Coach Alieke en instructeur Niels bieden samen de ideale mix van de emotionele en meer technische focus om rijangst te tackelen. Bij mij zat het gevoel toch vooral tussen de oren – in de wetenschap dat ik wel kón rijden, maar onderweg mijn vertrouwen was kwijtgeraakt. In de fijne, openhartige gesprekken met Alieke heb ik me enorm gesteund gevoeld. Zij is iemand waar je meteen ‘thuis’ bent. Een warm, invoelend mens maar zeker ook een kordate coach die je aanmoedigt. Dat had ik nodig. Zowel mild mogen zijn voor de angst (want boos op jezelf worden helpt niet) als jezelf blijvend uitdagen. Hoe? Niet door het uit de weg te gaan. Maar door het te dóen. Zo simpel was en is het. Dagelijkse beetjes durf. ‘Het beest in de bek kijken’. Even invoegen op de snelweg, een paar vrachtwagens inhalen. Trainen, ervaren, belonen. Repeat.
Dankzij deze training – inclusief een middag op de slipbaan, wat een krachtige ervaring! – ben ik een heel eind gekomen en tevreden waar ik nu sta. Honderd procent ‘over’ is het niet. Maar ik accepteer dat angst soms, onverwachts, weer even meerijdt. Dat is mijn persoonlijke eyeopener geweest in dit prettige traject dat ik samen met Alieke heb afgelegd: haar werkboek is getiteld ‘Op weg met angst’ en niet ‘Weg met angst’. Dat betekent: je successen vieren en tegelijk comfortabel worden met het (zo nu en dan) oncomfortabel zijn. Ook het ongemak omarmen. En dát rijdt al meteen een stuk beter.