Advisium Zuid (Polikliniek)
Ze werken met een bizarre paradox: Er word verwacht dat ik (iemand met jarenlange trauma en geschiedenis van mishandeling) eerst me leven op orde heb (daginvulling en nieuwe begeleiding) voordat ze me in behandeling kunnen nemen. Zonder de oorzaak (trauma) aan te pakken, word ik sws nooit stabiel en heb ik nooit de mentale ruimte om te werken aan mijn leven en mijn daginvulling.
Ik heb ongeschikte, giftige begeleiding me leven uitgezet. Psychologen zeggen 'Ga maar goed maken met ze'. Ze nodigen me letterlijk uit om onveilige, giftige mensen terug in me leven te nemen. En ik kan pas in behandeling genomen worden als ik het weer 'goed gemaakt' heb met de desbetreffende begeleiding (van een andere organisatie). Het is een bizarre voorwaarde dat ik met de begeleiding die mij niet goed hebben behandeld weer terug moet nemen.
Ze willen die onveilige begeleiding terug als mijn achterwacht hebben (het kan ze niet schelen wat de kleur van de achterwacht is, als ik maar achterwacht heb). En dat weet Advisium DONDERSGOED, want ik heb toen in intake-gesprek bij hun in detail uitgelegd wat de begeleiding deed bij mij, tijdens een MDD-episode. Nu willen ze de desbetreffende begeleiding me opvangt ná zo een trauma-behandeling-sessie. Dezelfde begeleiding die tegen me geschreeuwd, gedreigd weg te lopen (en écht weggelopen) toen ik sucidaal werd. Hoe moeten die mij in godsnaam opvangen als ik onstabiel word na zo een trauma behandeling?
Ik heb niet genoeg achterwacht als ik terugkom van een trauma-behandeling sessie, terwijl ik in 2023 ook bij ze in behandeling zat, en toen zelfs nog woonde bij mijn mishandelaars, en toen was er niets over 'geen achterwacht' hebben (Mijn mishandelaars waren nog onveiligere achterwacht nota bene). Nu ik in mijn eigen woning inmiddels woon, en de relatie met mijn begeleidsters verstoord is op het moment, wordt stabiliteit en geen opvang hebben ineens als obstakel gebruikt.
Er word beweerd tijdens Intake-gesprek dat de absentie van me mishandelaars in me leven de oorzaak van me depressie en eenzaamheid is (waar ik het contact mee heb verbroken). De psycholoog dwong me om terug te komen in het kantoor terwijl ik in de bevries-stand zat. Ook negeren ze steeds mijn aanvraag voor overbruggingstherapie, mijn OCO en ik hebben het al vijf keer zo gevraagd, en krijgen doodsestilte.
Ze weigeren traumabehandeling te starten omdat de basis ‘onveilig’ zou zijn, maar tegelijkertijd vinden ze het acceptabel om mij in een zware depressie volledig aan mijn lot over te laten zonder enige vorm van overbrugging of therapie. Ze weigeren ook mee te denken aan andere mogelijkheden.








